RHINO RW72 Instrukcja Użytkownika Pobierz pdf

Uit de

- Lieder avonden

voor het volk

- •

;

Uitgegeven door het

Algemeen Nederlandsch Verbond

Meilied.

Qedfc&t Piet

Van Assche.

„

Muziek

ven

Lodewijk

D* Vocht

Uo«

tiutif spnmkctt >0aaM00d

't woud

t (.2 VMl)

Wit

woeh w groen uit «rood en

b°

ttt

. "

(in 't woud

I (2

nul)

Het

geurt zoo zoet in loombaag.

Wwr

kUakt en

o»eltV06glM«ngi

Tfenkstahctackooafttii?

[der Mew. Ct

Boe

heerNJk

fleurt

de groene

«prey,

[ter

wei!

nul)

DeernuKhtde

b«ek eo

aastde

bij»

[ter wei 'j(2 bimI)

Daar «rwt

er vee

(otia't TtrecWet

sc&t

leeuwtrik^n'5

Mei», (2

naai)

i»

Scout

leeuwen* nj0

ucw»

:7Vua

het se*** f*^

D.M zingt*"*®»

„

J>« brakke

ttó ,

. „

[ter cee l

(2 BMl)

IIMM

solf rolt over

't zand

* te«a jaicht

alom een

t «raad,

Tb«» »

het schoon

getij»

fder Mde,-(2

maI)

Sckoon

Uet, AMT

trecdhet

hrnd

ou in,

[de

mia! (2muJ)

Scbooo lief,

jeftgtdoor bert eo

tin,

[demifl'!(2

me«J)

lente woelt

door ome

borst,

wallen rijker d«»

eeo vortt,

Tbt»

10 bet schoon

getije

[der

Uete. (2 ma*})

24e Jaar

* DIT IS HET

tf MERK VAN

T OETROUWE

MALDEGHEM,

DAI WEKELIJKS

10 000 LEPELKES

KUNST AAN KEI-

VOLK UITDEELT

ZIJNDE EIETOGK

ALS EEN AMEI.A

KEN ZOO GROOT

.VIDE V

ELE AAJS

KONDIGINGEN «

4 KRANK TE J ARE.

METDEPOST 4,80

VOOR DE DUIM-

PJES LED EN 2.eo,

NEDERJLAND/2,5C

AMERIKA

DOL-

LAR EN

CENTS

FRANKRIJK 6,50.

'T WORDT AAS 'T I

VOLK VERKOCHT

VOOR 5 CZKTDLES

VRAAGT PROEF- !

BLADEN.««««• '

SCHRIJFT IN BIJ

DEN UITGEVER

ViCTOR DELLLLA

S4 ALDKGHKjii.

Nr 18

119. ,246 |

Zondag

H. Catharina, H. Erkon-

wald.

120 245

Maandag

Het geld heeft geenen

•teert, |

Koud bier maakt «arm *

bloed. j

Hij spuwt&lseen reiger.

Hij is schalk als

eeo

vos

Biermaand i April

H. Philippns, H Jaco-

bus, H, Ftorina, H. Sigis-

mond.

Philippus,

die de paarden te-

mint,

vtui het grieksch,

philos

iffOf.

Haver op de mage krii-

gen.

Htj is naar putthem.

Vrouwenmaand

]

Mei

121 244

Dinsdag

H. Atbanasius, H. Ra*

cbilda. H. Zoè

Zoe, teven,

ven bet grieksch

dfoi.

Hij zal er een oom van

dood hebben.

Varen is zoete, 't en

schokt niet.

Hij drinkt lijk een snoek

Winnemaand I Mei

H. Alexander, H. Bven-

tius, H. Ju»ena)is.

Alexander,

iHeschermettdt

krijgsman,

Taa^let grieksch

alexS, anèr.

Donderdag

Men zal hét pem tn zijn

haver mengelt

't Zal beteren als ik on-

der de groene Bargie ben.

Blommemnaond

Mei

«xa*>

H. Monik, H. Godehar-

dns.

't Zal uitkomen al moes-

ten bet de kraaien uit-

brengen.

't Is een slangevel.

Potstaken worden boo-

men.

Man en wijf zijn twee

zielen in een lijf.

O. L. V. maand i Mei

Vrijdag

Eerste kwartier

u. 14

H Pias, H. Veneranda,

H Waldrada.

Hij schettert lijk eene

ekster.

't Is al boter aan de

galge.

't Lot valt altijd op Ju-

das,

Bloeimaand

Mei

1» 240

Zaterdag

H Jan in de olie, H. Va-

lentie, H. Petronox, H.

Prudentia.

Hij staat waar den be-

zem staat.

't Lot spaart niemand.

't Zal ten oordeele geld

doen.

Hij is lijk een aap.

DIT IS HET

MERK VAN

E DUIMPJES-

UITGAVE, EEN

OOEDKOOPE

UITGAVE VAN

DURE BOEKEN

ZESSE

JAARS

VOOR 3,60 FR.

VOOR NEDER-

LAND 2 OLD.

MEN KAN ALLE

DAGEN VAN

HET JAAR IN-

SCHRIJVEN. #

Knapemaand

Mei i

VOOR AAN-

KON ÜIÜINUEN IN

'T GETROUWE

ZIBTAJUKF 3E&4«8LZ

U>OR DEZE BUI-

TEN VLANDEREN

3C HOLLAND TOT

AGENCE HAVAS

TE BRUSSEL

M.ARTELA.VRSPLAATS 8

PABUS, PLACE

»K

LA BOURSS,

TE LONDEN

CAIUIIDÏ, 113

VlaanderUnd.

Gedicht van Th. Van Rijswijck.

Muziek van R. Hol.

Voor Vlaandrens gouden kusten,

Klinke aller lofgeschal;

Daar waar ons vaadren rusten

en 't nakroost wonen zal:

Waar

moeder- ooft

eens baarde

Bn opleidde san beur hand;

O Vlaanderland i

Hier rooken geen vulkanen,

Uit bergen hoog van kruin ;

Slechts heffen de eiken lanen

Zich boven veld en tuin.

Dat geeft er vaster waarde

Dan kolk en klippig strand ;

O schoonste land der aarde,

O Vlaanderland!

Beroemd voor duizend jaren

De heele wereld rond,

Om uwe vrome scharen

En vruchtbren akkergrond :

Geen nabuur evenaarde

In kunstmin en verstand,

Het roemrijkst land der aarde,

Oas Vlaanderland!

Geen vijand overheerde

Hier ooit het voorgeslacht;

Der oudren koenheid weerde

Steeds list en overmacht,

En 't kroost nooit ontaarde,

Gedenkt der vaderen trant.

O dierbaarst ons op aarde,

O Vlaanderland !

CM I " 1 i 2 t 3 I 4,{ 51 61" 7| 8| 9j 10 j 11 T 12 l! 13

17 I 18 i 19

[

22 I 23 j 24 26

27 28

30 31

„32 f" 33 f 34

37 I 38 39

40 j, 41 j 42 f 43 |" 44

[

45 T" 46 )" 47 ]~48

' oèntkw»*»» vwf^^.'atMff;-

, , . '

«0W(huilÉiWui.i 50'OfcstiaMtaft?~dns halve'mètéfrAllé'd^êtf'ljebben de menschen iets bij den centimeter te meten : de boeren bebbeo Jat noodig als ze hunne koeibeestea moetea overgeven bij den ontvanger : ze noeten zeggen hoeveel

saalcea,Zi>0<fcr

.e^a

meter kan geea enkel ambachtsmap voort: metser,

timmenoa&.-smid.

schoen- ofte

kleermaker, 't Gebeort dik wij U dat ze hem niet bi; der band bebbeji. 's Zondags b. v. zonder schor, maar nu met 't Getrouwe weten ' '

-'*•"• "-1 • - ;

ze altijd waar naartoe.

KRONIJK.

Heden Zaterdag komen koning

en koningin terug van hunne reis

naar Egypte er. zoo 't schijnt heeft

de reis Haar goed gedaan.

Wat moeten

van ver dat ge-

kibbel hier io 't land belachelijk

vinden.

Zoó is minister Scholia^rt, ver-

leden zaterdag te Antwerpen uit-

gefloten, ja heel den weg naar de

statie begeleid geweest van fluitjes

en schuifetding^kes. hij, komende

van een feest waarmede hij eere

gedaan had aan ariisten van alle

gezindheid

Uitgefloten door liberalen en

socialisten, hij die me' zijne school

wet bad willen alle gezindheden

tevredLen stellen.

Wie iedereen wil voldoen, vol»

doet niemnnd.

'k Heb het nog gezegd : M

Schollièrts bedoelingen .zijn voor-

zeker goed in de groote steden

zouden.ze veel wat krom i? recht

maken. Daarom zijn aldaar de

machthebbers e'tegen.

Op 4«n buiten w»»rden integen-

deel de wereldlijke onderwijzers

in 'hun eigen bestaan bedreigd,

daar vooral waar de kloosterorden

het onderwijs in handen- hebben.

•

» •

M. Maktt^eetrtatboKek -vofk»-

vertegenwoordiger van Natnen

schri]tt in zijn blad dat het best

ware de kamers te ontbinden.

Waar zijn zijne gedachten !

Meerderheid bitsen ware nog

geene eer, maar minderheid wor-

den ware een groote schande voor

de katholieken.

En dat gevaar er toch altijd :

men wage dus niet wat men heeft

Dat minister Schollaert luistere

naar den raad van goede vrienden

en vooral voldoening geve aan de

nederige dorpsonderwijzers.

• *

• En dat men eerst de Vlaamsche

Hoogcschool stemme ! Eerst dan

mogen de katholieken met vast

betrouwen naar de stembus gaan !

had dat het feest meteen zou gel-

den ais eené. betooging tegen M

Schol laert en. de nieuwe

school wet

tewege.

. %

Heden Zaterdag gaat minister

Hubert de tentoonstelling van

Ghnrleroi openen.

„ •

J. L. Jacobi .

Waaróm eene Vlaamsche Hoo-

geschool ?

Omdar onze maatschappij be-

hoefte heefi.aan karakter en wil-

sterkte

Het is de weekheid, de ver-

i ' *

Waar rollen bittere tranen langs Ons onderwijs worde dus her- kjortewagenwiel. Doorke stond boven'een vuil dik, kinderpap-wezen dat — « Maar, ne neen,»gebood bodde pooten van den (oren in 't midden

dëgerimpelde wangen der ouders, vormd ; één in-wezen en werkine °P

tasse»

met

w»J'd uitgestrekte met eene vette, omgeplootde dubbele «toe weert huider maar, boe eer ze krijgt, gelijk te Westcappelle gebeur-

tranen, geschreid over 1 wange- evenais ons wezen één is in zijn K i?.

?^:

Sï ïiï®"^ "rSf^ lll^JTj^. J

I: ^ aUijd is. geweest te

geschreid

drag hunner kinderen ?

Het gebrek aan karakter en wil

sterkte is eene der voornaamste

en w

oorzaken.

Vanwaar dat steeds aangroeien

der zwakheid van karakter en

wil ?

Ons verkeerd onderwijsstelsel

draagt er de meeste schuld van

•Geleerdheid alleen is riet vol-

doende. Vorming van het karakter

karaktersterkte is broodnoodig. Er

zijn veie gekerden die nietsgewor-

wi.fdhekt, de karakterloosheid die

den zi

;

0md

at zij gebrek *adden

de voll en ten val brengt.

;flan en karakrer

, doch er zijn

Karak er en wtlsierkte leiden

veel meer

ongeleerden of wei-

tot eervaart en bloei

nig geleerden die door taaien wil

Griekeland viel ; t Romeinscbe

volharding, dus door karakter

, - , .. '

«CHij zal er afspringen, moeten afsprin- lag 't Lag daar dom en dwaas, roer-

auizenavouaige samenstelling {^n » lachte de guit in zijn eigen. De loos, zonder pinken, te droomen in de

De Hoogeschool van Gent, heel kpopman reed ernstig voort en de jon blikkende zonne.

vervlaamscht.moet ons weer man- gens zonder iets te zeggen lieten hem' 't Hoorde niet wat die gasten zei

nen leveren met Sterk karakter en dpor maar van als ze zijn achterwiel den en 't wist niet dat of waarom

zagen: « Van Houwaert, Van Hon- Mielken zijn broeder was; Zoo ver-

vtfaert, Verbist! riepen ze te gelijk: veelde 't zich zonder te kunnen klap

«jEi, baasken av wiel draait. Ei

Van pen heele dagen in dien zelfden kin

Houwaert

hij kan niet meer!» spotten derwagen. Al meê eens, zonder te

d^ gasten den man achterna.

weten waarom of waarvoor begint het

; Lieten's hondje, dat bij al dat ge-juij daar te scbreemen, te laweiten

rncht opgesprongen was, knapte en

genoeg om heel de straat uit te komen

In 't eerste gaven de gasten er geen

acht op en Miel boorde 't niet, hij was

't schreeuwen gewend Lons Blee

kers. die toch niet veel

•

meésprak

Ik kom hierop later terug.

Kleine Schurken.

baste geweldig t' enden adem bijna,

en krabde en scharte vervelend op het

Meê bun vijven lagen ze daar, zon-1 hofpoortje. Meê al zijn geweld en

der vest in hun vuil vettig bemd4, dat &oe naar de gasten hadde het heel

opplooide van onder de twee uitgèrok-

jSfi.^L"

'VlÜ^SJZXÏJL ^

ken banden, die kruislings op den rug

atTcra

rijk verdween, door de weekheid

en verwijfdheid. Frankrijk boert

achteruit om de zelfde reden.

Men zegt. België staat aan de

spitse door zijne nijverheid en

handel. Men7egt in Belgieheerscht

het. zeer ver brachten

Ons verfranscht onderwijs nu

is veel te veel een onderwijs, van

vorm, van volpomperij; van na-

Sper ij.-

De grond, de ziel, het karakter

welvaart alsirr btjna geen ander

bUjve

veel buiten de werking

land der wereld |

der schooJ< De

schijnschoone

Gave God dat dit zoo wa^e voor;

vruchtcn van

zulk.onderwiislijken

alle bewoners van Belgte. |

te vee| op die

rozen, die een ijzer-

ten spreekwoord zegt : t zijn

•

draad^lot stengel hebben. Ge kunt

sterke schouders die de wereld „„„ ^ ;

kunnen dragen.

En eilaas, hoeveel mannen zien

wij niet rondom ons, die onder

de weelde bezwijken.

't Ztjn de miskende VJamjngen

n iét'die Bez wijie n oh der cie 'weel-

de. Zoo zij buigen, 't is onder de

armoede, de verdrukking, het sla-

venwerk ; 't is onder honger, hon-

ze nog niet inet fatsoen tn een

vaas met waterzeilen, om ze twee

dager» te bewaren. Vingt cinq cen-

times le bouquét ! 't Is niet duur,

en nog zijt ge.gefopt

Voluntas sequitur intellectum.

d. i de wil volgt het verstand

Dat verstand nu moet verlicht

ger naar beter brood voor 't lijf wordtin ! Het moet ons duidelijk

en beter brood voor den geest. toonen wat we zijn, wij zelf; wit

En die Vlamingen die tot wel-!

ons

ontbreekt, onszelf Het echte

stand kwamen en daarbij hun

staa

j van ons eigen wezen moet

zelfcijn verloren, die verbasterd, blinken boven het klatergoud en

werden tot halfslachtige wezens vreemd gedoe.

En wat hebben we nu zien ge-

beuren in den Gentschen gemeen-

teraad ?

Op ï Mei zal de roode vlag ui -

gestoken worden op het stadhuis,

Roeland zal luiden en de scholen

krijgen verlof !

Dat is zoo gestemd doordat de

liberalen zich onthielden !

Dus, rechtzinnig door hunne

schuld is te Gent het feest der soci-

alisten officieele feestdag gewor-

den.

Te Brussel hebben ze meer ver-

stand gehad ; daar is de wensch

der socialisten met 18 stemmen

tegen

ook zij zullen bezwijken m groo-

ten getalle.

* •

Waar woekert de onzedelijk-

heid in al hare naaktheid ?

Waar huldigt men het stelsel

van twee, één of geen kinderen ?

Waar huist de verkwisting die

steeds geld vraagt en dat geld zoekt

door alle middelen ?

Waar vindt gij die oppervlak-

kigheid ?

Waa» is geleerdheid, wel levend-

heid, eerlijkheid, deftigheid, fat

soen — waar is dit alles maar

uiterlijke schijn ?

Waar zijn de witgekalkte gra-

ven waarin de verrottine huist 1

Waar spot men met de eerbaar-

heid onzer deftige Vlaamsche

vrouwen en meisjes ?

Waar spot men met de idealen ?

Idealen van kunst, idealen van de

toekomst ?

Waar haalt men de schouders

op voor de menschen die en aan'pruik nooit groeiend

hunne kinderen leeren : eert

der en moeder : gij zult niet

Het goede dat er kiemt of slui-

mert in ons moet gewekt,gekweekt

geste* kt worden. De slechte eigèn-

schappen verbeterd, geleid, en zoo

het vurige paarden ziju.men wrin-

ge her gebit tusschen de tanden,

gorde er de teugels aan vast en

legt die in de handen van den

meester : de wil Deze zal ze lei-

den op den weg waar de lantaarn

licht werpt : het verstand.

Men werpt tevergeefs op dat een

verlranscht onderwijs zulks ook

vermag

Ten eerste : 8o jaar oudervin-

ding bewijzen het tegendeel.

Ten tweede : opvoeding is toch

vorming, afronding van ons eigen

en niet beschildering, aanplak-

king.

Ten derde : kunstbloemen geu-

ren niet, ai rieken ze soms naar

reukwater of eau de Cologne.

En-verder: een sprekend pape

gaai is nooit een mensch; een

gé-

op 't warme zand rond den dorpslan-

teern, op 't heetste van den dag të

spiegelen in de laaiende noenezonne,

Lons Bleekers, tjef Dokers, Wiesken

Vramme, Doorke'Verheg'ge en Van de

Velde's en Fons Ze kenden heel de

gemeente en alleman kende 't ben de

ten uit : het Pastoorsstraaije. In hun

warrelende spelende gedachten spra

kén ze van visschen en vogels,van rust

en werk.

— « De derschtnaksieme is toe

-Van

Heekens, dat is iets, jongens

— «Ja, 'khebbeze hooien fluiten,

jnist een trein »

— « AU ei, jongen wie heeft ze doen

fluiten, de maksimist

daar nog niet,

dat er iemand moest aankomen hi;

ware dood. Ze heb

en steenen moeten

voor de wielen steken of ze sou voort-

rijden, ze is veel meerder dan een

Drein zulle » D'andere waren jaloersch

van Lons Bleekers, hij had al eene

derschmachiene gezien « We znllen ze

van,

d2 Bleekers. «Willen we een keer

gaan kijken ».

— «Ja, gauw,» en ze sprongen

recht; Lons ging ginder 't haantje van

't kot moeten spelen en z'en mochten

op d^n hof niet komen van Van Heeke:

hij wist het van te morgend al. « We

zijn mêe veel te velen, we zullen wij

op den hof tiet mogen, Van Heeke

heeft het aan mijn vader gezeid ; mijn

vader moet helpen znlle ; 'k zal mis-

schien ook CDoeten gaan helpen als de

machiene werkt».

— « Ei, wat zoudt gij gaan helpen,

wat zouden ze meê u doen » schoot

Doorke Verhegge in een spot uit

— « We wonen toch tegender Van

Heekens dan g'hulder, hé, » beweerde

Bleekers.

— « Wat is dat een derschmachiene»

lachte Vramme schokschouderend.

— « G'en hebt toch nog geene ge-

zien, Lé! »

« Mijn vader heeft driemaand aan

eene derschmachiene gewerkt» fierde

Lons

— « Wat zou hij !» lachende Doorke

«kwestie heeft hij al eene hooren

schuifelen

— «Neen. zeker, gij weet bet, als

hij naar 't Fransche gaat dan ? 't zijn

ginder veel grootere dan hier », bofte

Bleekers.

— «Toe, zeeveraar, ge wilt het

altoos best weten », en Doorke maakte

zich kwaad.

« Toe-toe toet! »

— « Ei, velos! uw mutse ! hier

» en

alle vijf zooveel ze springen konden

scberrelden langs weerkanten

de broek opspanden, balrvoets boven eèrst de pootjes bemerkt Oh. dat was

* * ' oitrnirv >i/\/\r/lAM /4A h/vnH hoeean Ati

verveelde zich en stak 't kind zijn

'Vramme's en kleine had' caoutchouën tap, die met een vetge

peuterd koordeken rond zijn hals vast

aardig, ze hoorden de hond bassen en

k|abben, hij was zoo te&en hen, ze

z^gen 't poortje lutsen bij iederen

schart en alleen bemerkten ze twee

hiüige hondepootjes, juist katteklauw-

kens die om en weer liepen. —

«t

Eije-

jei

toe, kom, Liete's en hond, boe,

boe I » Ze liepen er naartoe en drum

dén.en wikkelden

op banden en voe

ten om tegen'st de spletè te liggen. -

« böë, boe, ei, leelikaardf in uw kot

ssskk, kksss, weg! »

— « Gaat weg,, laat mij een keer

zi^n ! » Doorke Verhégge kwam meê

eem stokje uit Vlemmen's baag gëloo

pen, zakte diep bij d'andere neer en

strekte zich in de lengte plat op zijnen

buik met een scheeve kop voor het

dëurken — « Gaat weg. » — Met zijn

een oog.toe keek hij tegen; den grond

door de garre onder 't poortje. —

« <^Vaar is hij ? bieserwiezewies, bsss,

bi^zewies, kom, Foksken, kom, beet-

jei, piep, piep » - en stillekens stak

sioksken door. de grefe, er was

nog niets te zien, 't hondje; was weg

en diep aandachtig keek Doorken naar

twee dingskens die hij dpor de splete

zag, hij wist niet of 't bij of verre was

dat hij die dingskens zag.

Altijd maar koteren, ze hoorden 't

beestje niet meer, «bsss, bsss, kom,

Foksen. kom, » en nu verroerden die

twee dingskens 't waren verdeke hon

depootjes, wel, wel Doorken had ze al

zoolang in 't oog en hij wist niet wat

het waren. « Stil, zwijg, biesewit-ze-

wies, kom, mijn beestje, kom » De

hond kwam aan 't stokje niet, snufte

langs den anderen kant van de garre

en begon te bassen « Ei, leelikaard in

uw kot, oe ! » begonnen de andere en

de bond kauwte nog meer Doorke

was kwaad « Li te ! Liete ! » ze

sprongen allemaal recht « Liete, ze

breken uw poorte open ! toe Liete, ze

gaan uw huis afbreken » en de strate

op 't Wijf lag te slapen. Ze waren al

verre genoeg en zonder nog omzien

gingen ze voort en slenterden tot aan

Versturtegem's spekwinkelken Miel-

ken Beeckaart stond er voor te kijken,

naar al de spekken die hij al geproefd

had ; achter hem stond het kinderwa

gentje Zijn moeder ging er gebruik

van maken om hem van d' en achtter

noen meê den kleine te laten spelen ;

t en is toch geen school « Eijf jei!

Miel moet meê 't kind spelen. »

« Kleine kinkers is bucht, he, Miel-

ke.

spotte Doorke en d' andere kro

pen tegen den muur onder het venster

was, in den laweitenden kindermond

die naar de lutte gegroeid was

Door

ke was 't klappen t'enden, kroop

recht, rekte zich door ^et venster

« niemand » mompelde hij, en zon-

der zeggen of spreken al over de an-

dere hun beenen en voeten sprong bij

naar de winkeldeur, stampte ze open

en bij 't hooren der bel beenden ze op

hun pietsvoeten de baan op ; Miel

Blekaart kon ze niet krijgen, maar

liep ze toch achterna meê het dave

rende kind in den hobbelenden holle-

wagen Hij zag ze niet meër, ze'waren

achter Peleken's huis ingeslagen en,

trokken 't baantje op naar Van Ho

ven's bosselken ; ze zagen 't ginder al

in de verte

— « Ganw, bij Lowie Codde eens »

—

't Was een oude man uit het dorp

die hier met zijn

VTOUW

de laatste pa

tanen had uitgedaan en nu zijn land

opkuischte, daar zijlings aan 't baant-

je-

— « Lowie, mogen we vuur ma-

ken

— « Lowie, mogen we vuur ma

ken !? » hij hoorde 't niet, en al gelijk:

« Lowie, mogen wij vunr maken

.'!?

nog niet, ze moesten nader zijn en ze

trokken met hun vijven over d'aarde-

kluiten 't land op

— «Ze zijn uit, Lowie

» vroeg ern-

stig Doorke Verhegge en Codde keek

— « Ah, brave jongens, ja ze zijn al

op hun plaatse, mannekens »

— « Lowie, Li-tje kan niet meer

helpen zeker, ze wordt te oud, hé »

—

«en wie zou er d<n thuis wachten,

niet waar, Lowie ? » voegde Bleeker

er bij.

— « Lowie, mogen we die groeze

verbranden ? » vroeg Doorke Verheg-

gen.

— « Bij vcrdekelioge, neen » kwam

zoo rap als kijken uit den vent zijnen

mond « waarmeê zou 'k van den Win-

ter mijnen oven heeten ? »

—

« Mogen we dat kruid ? »

—

« Maar neen, 'k ga 't ginder al op

nen hoop voeren ; maar weet ge wat

ge eens moogt doen », lachte Lowie,

« nog eeos over 't land gaau en al de

patatten op>apen die neig blijven lig-

gen zijn, ik zie ze niet goed meer lig-

gen. »

— «'k En zou niet georne, raap ze

zelf op ! » lachte Vramtne. « Ja zulle,

wel honderd keeren zullen wij uw

werk doen : mogen we dan dat kruid

verbranden ? » voegde de kleine Ver-

heggen erbij

De vent bad liever de gasten verlo-

ren dan gevonden, maar toch al wat

sprongen naar 't vuur

dat op een,

brandenden

twee, drie een hoogen,

groezemijt was.

— « Hoe, gij stommerikken, zijt ge

weg! » en Lowie met zijne oude bee-

nen strompelde in eenen adem naar

den vuurhoop, waar allé vijf de schur-

ken met heele armvullén groeze

in-

opwierpen. « Zijt ge weg ! »

— « Toe Lowie » en ze liepen naar

't baantje. »

— « Eüa, stommerik, 'k zal eens aan

uw vader zeggen, » en bij meeude 'i

nog te kunnen uitdooven.

— « Lowie, mogen we voort rapen,

hé Lowie ? »

— « Zijt ge verdommeling weg ! 'k

zal om de gendarmen gaan ! » Van.dc

die waren ze benauwd, ze gingen den

ouden bode dus maar in zijn weêr la-

ten en 't baantje weer op gaan langs

waar ze gekomen waren en waarop

ze Mielken Bteckaert met zijn kiuder

wagentje zagen afkomen.

« Ge zult het hebben van Ver-

sturtegem ; Mele was kwaad, jongens,

gaat maar langs daar naar huis niet »

— « Zotte Mele, zotte Mele, » borst-

klopte Doorke. « Dat ze eens aan mij

komt

» « Wat zei ze

» — « Gauw

we gaan langs hier

en Doorke Ver

hegge wees de weg langs Van Hecke

's meersch Ze lieten Miel onverschil-

lig gaan mei zijn « kom nog eens Laugs

Versturtegems » — « Roef! kom » en

de twee verschrikte opspringende

veulens die langs 't vermak in de wei

de lagen, vierklauwden wild en woest

in dolle vaart den meersch.rond.

Ze staken den hoek van Driezen's

verschgezaaid ioofland over om langs

den ste enweg naar huis te slenteren.

XENÉ.

Wij bekennen rechtzinnig dat zij

in zeüer oogpunt gelijk hebben, en

daar waar het kan vermeden worden,

zouden wij het vermijden, met den

ingang onder den toren te maken.

Welnu, te Aarseele kon men dat

heel gemakkelijk doen, en men heeft

het niet gedaan.

,>>

nde8aS

en s

° Maldeghem, iels wat vele priesters

deneenen naar den anderen kant,j

|F___ ' • . V^KI 'Z.

stekten de patatten meê een rapken

hthans niet

eerne hebben

op en ze smeten ze soms met een kluit

aarde er bij in de mande die Lowie

tusschen de jongens sleepte.

« Lowie, 'k zal ik begmnen meê 't

kruid op een hoop te scbarten. »

— « Toe laat ons voortdoen, hier

gauw 't en zal niet lang duren ».

Doorke Verheggen was toch wegge-

flint achter den riek. — « Och gij klei-

ne pruts van een jongen, schart het

bijeen, maür dat d' andere zeere voort-

rapen. » De oude Lowie moedigde d'

andere aan en gebaarde ze te kunnen

voorsteken ; «laat ons nen keer doen

om het eerst veertig ! en al te gelijk

zochten en scharten om het meest en

stampten elkaar als ze met tweeën te

gelijk naar eene aardappel stekten

— « 't Brandt al I » en Bleekers die

met een rapken eens tusschen zijn

beenen naar Doorken gekeken had

draaide zich om en d' andere al gelijk

—« Eijejei, toe 't brandt» riepen ze en

bloot op den grond die nog schoon

bard en effen geloopen was van de

langs weerkanten

van]

zondag jongens. Ze vertelden aan

;

den steenweg In rechte lijn, op den'Mielken wat ze uitgestoken hadden

•

gedaan was, bleef gedaan en hij stel-

{

?fT

e v

an de kasseide kwam een

bij Liete en wat ze nog gingen doen

;

de zich in de were om de mannen aan

haar; gé-'.vreemde koopman op twee dunne

;

de jongen dierf niet zeggen dat hij 't werk te stellen. — « Ja, als ze opge

va- schilderde druiven- geven geen 'wielkens aangedraaid Velorijden was heel den achternoen met 't kind moest raap» zijn, d<m moogt gij vuur ma

..... ste- wijn ; verfranschte heertjes en juf- knost, ze kunnen zij dat nooit spelen ......

ken

» '

j . i i. , » , * • - • niet leeren, t was een wonder ztch' Doezeher deuedter lae t kind in 't —«Maar. Lowie. zee eens. willen

17 verwoi pen, nadat ge- len,; gi, zult geene onkuischeid fertjes zijn nog geen menschen uit

recbt honden op twee duDOei 8(nallc ho]

, f

j iVdwr l?k te vet- we eent't krnid Jèrbfandèn'

rda!

zei Huysmans rechtzinnig gezegd doen ? .een stuk ; geen karakters w ®

wielkens, te kunnen zij nog op geen

ten. Een dikke wollen slaapmuts rond. rapen, » meende Doorke.

Te Aarseele.

Verleden Zondag vielen wij zoo

gansch onverwachts te Aarseele in de

kerk die half afgebroken ligt, en in

eene voordracht, die M. de Notaris

Viaene gaf over vele dingen die

boer en werkman zouden moeten

weten. I

* * !

Wat eerst in de oogen sprong is'middenkoor smaller te maken,

dat'men te Aarseele ook de vierj Ik kon bijna mijn oogen niet ge-

Men zou het te Aarseele zooveel

te meer nog moeten

doen hebben

gezien dé middenbeuk 'zoo smal was,

dé bogen zijn maar 4 meters breed

en zoo zijn de zijbeuken veel wijder

der dan den middenbeuk!)

Die pooten zijn van veldsteenen

(gelijk heel de toren) 't zijn gelijk

kasseisteenen die erin zitten en dat

heeft in de oogen van de kenners

zooveel weerde gehad dat men heel

de kerk al buiten met zulken steen

heeft willen herstellen.

Juist -was men verleden jaar- bezig

de' vaart tusschen Aalter en Bloe-

mendale recht te trekken, dweersdoor

een lage veldsteen, 't Is deze steen

die gebruikt werd voor de kerk van

Aarseele, 't was maar drie uren

verre ; maar ook de kerk van Vijve

Sint Baafs is ermede hersteld, ja

dat is verder om voeren geweest,

en men heeft het gedaan uit liefde

voor den antiek.

Welnu de 4 pooten onder den to-

ren van Maldeghem zijn ook van

zulken steen ; ten minste voor zoo-

veel de kleine beetjes kunnen getui-

gen die bloot gemaakt geweest zijn.

Waarom dat niet eens ernstig on-

derzocht ?

De oude kerk van Maldeghem is

heel wat ouder en heel wat grooter

en heel wat hooger dan die van

Aerseele.

Wat in Maldeghem noodig i-j, is

enkel een grooter schip aan de

kerk, de plaats tusschen de -voor

deur en den toren, (dus waar de

preekstoel staat), de stekdraad van

vóór de deure weg, en een hoogen

ringmuur met drummers, die al de

koterijen daarachter dekt.

Wil men den toren optrekken ge-

lijk hij vroeger was, men kan met

of zonder kaai aan den drup :

Wil men het middendak hooger

opsteken, om meer luchtruimie al

binnen te krijgen, en ja zelfs daar

omhoog ook lichtgaten steken (het

bekend triforium) men kan, de toren

is hoog genoeg, en dan de zijbeu-

ken veranderen in kapellen, men kan

ook.

't Zal al nog veel min kosten dan

te Aarseele, waar men zelfs de pila-

ren heeft moeten herbouwen om den

Het Geschenk

van den Jager

door

Mevrouw Courtmans

(geboren Berchmaa»).

Bsnooiro IK OHM VIJFJAA*UJKSCH8

reuuuxr (1865).

Dit verbaal verscheen reeds als num-

mer 10 der « Duimpjesuitgave » ; wij

even 't nn als feuilleton, ter gelegen-

eid van 't Honderdjarig Jubelfeest

der Schrijfster, dezen ?omer binnen

llaldegbem te vieren'.

( 9e vervolg )

Een op vi}f eo twintig maakt vier ten honderd

io de week, of tweehonderd en acht in het jour.

En dan moet de boodschap om het goed terug

te balen oog vernieuwd worden, dat maakt

aogmaal» twee en vijftig maal veertig centiemen

of twintig frank tachtig centiemen zoodat

moeder

r>p

die wijt» tegen twee honderd mekt

tn twintig frank en. tachtig centiemen 's

jaars intrest ten honderd betaalt; dat is biina

bet driedubbel van het geleeend kapitaal,

tonder de schade, die op het goed komt. Op

.die wijze ia het goed te verstaan, dat de werk

lieden in de stad it> schulden geraken. »

Terwijl Regioa die rekening maakte, klapten

moeder en Triene Slange onder het koffiedrin-

ken van den opslsit der aardappelen, en van de

slechte hoedanigheid der boter, die men in het

«ink>-ltj" v<rtc«'Chi, «aar zij beiden huren

voorraad haalden-

j Omtrent tien oren verliet Trien de buur-

t vrouw, en t-ien nam moeder De Bie het

. weekboekje eo snelde ounr het winkeltje. Zij

rekende alle* te- zaraen met Lucia dc winket-

rvrouxv ; zoodat z

;

i nog acht ennr gertig frank

, schuldig bleef, die ten Uste van Pctrns moest

laten.

« Zie, kind, • sprak de oude vroaw tot

R' glna toen zij te huis kwam, • dat is, buiten

de trouwkleederen van Petrus, die oog té'

betalen zün. de eenige schnld, die gij op a

[neemt. Vaa bet goed te lossen wil ik niet

| spreken, hieraan hebt gij, natuurlijk, meer

| profijt dan nadeel. Voor vijf en twintig frank

I lost gii h' t trouwgoed, voor twaalf frank het

. zondugspak van Petrus, en dan staan er nog

' drie pakken met linnengoed' die gij voor eene

kleiniehrld kunt balen, en waar gij een Schoon

gerief zult aan hebben. Voor die acht en negen

tig franken, die met een kleinigheid per week

in bef winkeltje kunt betalen, blijft gij ook in

't bezit van bed en stoof, tafel, stoelen^ wasch-.

: kuip en al bet huisgerief. » j

Zoo maakte moeder De Bie mondeling den

inventaris van hare goederen, eeoen inventaris

welken de jonggehuwden, zonderde minste

aanmerking'te maken, aanvaardden

De oude vrouw bleef, zooals zij het geschikt

bal. nog acht dagen bij haren zoon Petros,

om Reglna het huishouden te leeren; en

Regina hechtte. bc«wel zij zag dat alles

verkeerd ging. bare goedkenring aan elke

huishoudkundige* les van het voormalige

fabriekmeisje,

De oude'betrok op den bepaalden dag haar

klein huizekeo in-h-1 GodsHuis.na plechtig

aan Petnis b^lqpfd te hobtx-n. d^t cij van tijd

tot tijd zijne vrouw nog wat ?,ou onderrichten-

over dc huishoudkundige punten, die Regina

het mir.st scheen Revat te bebben. Verder

gelastte iij,PetTus nog dat hij moest zorgen, en

dit voor de eer der familie, dat zijne ,echtgc-

noote die:v'erschrik'kelijke platte mutsen afleg-

de. "' ' '

• Gij bebt het nochtans beter getroffen dan

ik gemeend fcéb, » voegde zij er troostend bij!;

• Zij is nog al zoet van aard en lieflijk van

voorkomen Lotte Spoele en Trien e Slange

zeggen dat zij schoon is, zoo schoon al3 de

marmeren beelden in de Academie, maar dat

vindt ik niet Ent dan die platte mutsen l die

platte matsen ! • j

Van de,gebeele familie bad niemand de oude

vrouw met zooveel droefheid zien vertrekken

als Regi

a. H-ire eigene kfnderen hadden

moedf roader richtbar^ ontro-.riog zien beea-

gaan.Zij begrepen ten volle de voortreffelijkheid

derGodahuisioricbtin^. maar bet bezemmeisje

was aan zoó iéts niet gewoon. !

« Gód I » zuchtte zij, t indien grootvader

lo een vreemd 'huis ging wonen, wat zou Ida

en Wardje weenen l Neen, dot kan ik niet

goedkeuren, wanneer men kinderen of klein-

kinderen beeft ; dat is goed wanneer men nié-

mand meer bezit, die u kan verzorgen. • ,

Eo Regina. de goede Regina weende, Hoe

gaarne bad zij de oude vrouw bij rich gi houden

en verzorgd tot den laatsten levensdag! Hoe

gaarne bad zij, die nooit hare moeder had

gekend, dete vrouw, die zü mocht moeder

molmen, als eene moeder geacht en bemind !

Maar zie. de schoonmoeder koesterde voor bet

biceke wouJmeisjf met hare platte muts de

gevoelens niet. die men voor eene dochter

koestert. Nelieken de vrouw van haren Karei,

die zulken schoonen stuivei op de fabriek won

engai'schals een 'abikkmeisje wist te leven,

zag zij veel liever ; die was hare lievelinge, de

nchoondocbter van baar hart. En dat was de

verstandige R' gina niet ontgaan, doch dat

verbitterde haar niet ; zij deed integendeel

haar best om de oude te believen. I

In het gezelschap der schoonmoeder waren '

de eerste dagen, die Regina in de stad verbleef,.

nog al vluchtig voortgevaren ; maar, nu de

oude vrouw weg was, scheen bet donker

huizekea met zijn zwart berookte en besto-

vene muren haar een doodcchuis.

Den eersten dag. toen Petrus naar de fabriek

was, en zij baar morgenwerk bad verricht,.

zette de jonge vrouw zich voor het ven9ter te

mijmeren Zij keek door de doffe groenachtege

rutten in de hoogte, als zocht zij naar de zon ;

maar de schitterende locbtschoone hing nog

langs den kant van het Oosten achter de hooge

buizen; het venster van Regioa zag langs den

westerkaot, op de zwarte gevels, aan de]

overzijde van den poortkoer, en op de zwarte

schoorsteenpijpen der geburen. Dos, geene zon

schier geen licht, geeo versche lucht, geen

leven. Het woudmiisje dacht aan de ouderlijke

hut. aan het groene mostopijt der

dret-f.

aan de

zoete zonnestralen die bet woa<1 vergulden, aan

de heldere beek, die achter bet tuintje gestadig

een eentoonig, maar zoet liedeken zong, en aan

de boomen, die boomen met bunne breede,

zoetgeurende bladerenk roon, waarbij zij de

eerste maal haar Iwt bad voelen trillen, onder

den teedren handdruk van haren Petrus

• O ranchr ik met

hem

ond< r de boomen in

het groene Kleit wonen !

zuchtte zij met een

bitteren glimlach

De werkende mecscSi-n hebb.n gclukki><-

lijk geen.

n tijd om zich aan' lange mijmeriDg.,:.

over te geven. Had men Regina. dë blanke

dallelie van onder do boomen, in een prachtig

heerenhuis overgebracht, had ?ij zich io eene

sierlijke zaal, opeen gemakkelijke rustbank,

in de schaduw van dicht geplooide gordijnen

mogen neder vlijen, en geene zorgen, geen

kommer gebad. aan die, welke hare verbeelding

haar voortooverde, dan had zij zich gewis

gansche dagen aan dusdanige mijmeringen,

aan doodende droomerijen overgeven ; maar

noch burgervrouw, noch werkmensch hebben

detiid nm door het rijk der verbeelding

te zweven.

Weldra richte Regina zich op gelijk eene

door den plasregen nedergeslagene plant, wier

kruin, als door eene onzichtbare band, door

den rukwind wordt opgeheven. Hare mijme-

ringen waren tot ernstige gedachten overge-

gaan. Zij dacbt aan het schuldboekje éer

winkel vrouw, aan de kleederen, die uit het

berghnis moesten gelost worden, aan bet

buizeken, dat zü moest witten en reioigen, en

ook aan het noenmaal voor haren echtgenoot.

Zij stroopte de jakmouwt n op om zich tot den

arbeid te bereiden, en sloeg toen de blikken

van den eenen hoek vao bet wanordelijk huis

naar den anderen, gelijk de krijgsheer op

eene duidelijk afgeteekende kaart van het

vijandelijk kamp.

Langs waar zal zij het leger spinnekoppen,

dac onder zijoe lichtgeweven tenten aan de

zolderribben wemelt, de tnillioenen stof^-s, die

de eenmanl witte muren overwolkt-n, nanvalen ?

Want zij wil eene grondige huiselijke hervor-

ming. eene radicale herstelling van de wanorde

der gri-ze schoonmoeder. Langs waar zal rij...

i'.uics strijkt zij, als ware zij van gedacht

veranderd, de jakmouwen weer neder en

fluistert :

« Neen. eerst voor de schulden gezorgd ;

eerst de winkelvrouw en dan de trouwkleede-

ren betaald ; en dan zal ik Triene Slange om de

weggedragen kleederen zenden. >

j Het WdS nog geen middag, en reeds was

Regina met dat alles klaar. Met van geluk

! stralend gelaat verhaalde zij baren echtgenoot

[onderhet noenmaal, dat al de schalden betaald

waren, en ook de kleederen, benevens het

linnengoed, waarvan de oude moeder had

gesproken, uit den Berg gelost.

« En wei t gij hoeveel ik thans nog over-

beb ? • /egde zij verder ; « nog drie stukjes

van twintig frank. »

« Nog zestig frank, » zei Petrus.

Ja, nog zestig frank, en geeo centiem schuld,

en geen enkel kleediogstuk in den Berg; dat

was zeker een groot fortuin vooreen fabriek-

werkersgezin. En wanneer Petrus en Regina

tegenover elkander in het bijna onkennelijk'

geworden huizeken zaten, dat de jonge vrouw

van op den zolder tot op den buisdorpel j

gekuischt had, was er geen gelukkiger paar op

den gar.scben aardbodem dan zij. j

t Wat is het hier veranderd, » riep

VII. broeder Karei, wanneer hij de deur van

Regina's buizeken openstak ; en met welgeval-

Den zondag morgen ging Regina Karei en' len staarde- bij van de witgekalkte muren op

Nelleken op een tasje koffie verzoeken, om den roodgeschuurden vloer, tn op de

njder kennis te maken ; en de zwager en de blinkende keukenstoof, waar de smid den d.'g

;

zwagerin namen die uitnoodiging gaarne aan. te voren eene nieuwe buis bad opgezet,

i Zij vond Nelleken bezig met hare weekkleede- Nelleken trok de bovenlip op,

Men heeft

ren (e wasschen, gelijk het bij de fabriekmeis hier goeden tijd om te kuischen, » .mompelde

jes. die de gansche week hebben gearbeid, het zij.

gebniik ia Dit kwam het vrome buitenmeisjel Karei had die mompeling niet gehoord en

vreemd voor. Het was zondag I de rustdag,! Regioa gaf geeo antwoord,

dien men in de dorpen aan den Heer toewijdt, j Na het koffiedrinken werd er gesproken

*--••——-«--- van eene wandeling naar buiten te doen,

Alasceur

zal blijde zijn als zij de groene

boomen 2iet, en de aardappelen en bet koren

ziet bloeien. » zei Nelleken. ün inderdaad,

de bleeke bloem snakte naur de opene lucht

en naar het groene veld.

Ik moet noc'stans iets doen opmerken, *

sprak Xclltktn veri de kameraden v.in

Kiirel zuüen ons uitlachen

Mas&ur

baP.r

tv'Cücns

moest mij

Maar die bevreemding traebte zij te verber

gen.

« Hoe laat is 't al,

masceur

? * vroeg

Nelleken.

« Omtrent halt negen, • was het antwoord ;

< ik kom van de achturen-misse. >

Nelleken baalde de schouders op. • Van de

misse. » sprak zii ; « daar heb ik geen driemaal

in het jaar den tiid toe. .Men moet den zondag. Petrus en

morgen waschen en f-.uisch.n, wil men des

•

do plattj

namiddags eene waodiling kunnen doen. > J kornet voor bar.r luten koopen. in mijnen

Regina durfde geene aanmerkingen maken,'winkel zijn er zeer schoone voor ze5 ir.'nk,

en de andere hernam : jen wanneer ik er borg voor spreek, zal mca

« Dat is allemaal wel voor u; gij, die geeni ze

op den plak geven »

duit kunt verdienen, kunt in de week j Nelleken bad een goed hart ; zij wilde

wasschen ; maar voor ODS, fabriekmenscben, 'gaarne borg blijven voor de nieuwe zuster,

is het geheel wat anders. • 'ofschoon deze haar niet te best beviel.

« Neen, ik kan niets verdieneD, m; ar ik;

kan sparen, zuster, en het spreekwoord zegd :!

Het is eer gespaard dan gewonnen. » j

« Wat men spaart heeft noen te kort, » j Wordt voortgezet,

luchte Nelleken ; en bij het vriendelijk :

• Tot namiddag, ? namen dc jeugdige;

zwagerinnen afscheid. ;'

Heden Zondag, 30 April, om 3 ure, zal er in den Velodrom van Maldeghem ee^ 3-Uren-koers gereden worden, op zijn amerikaansch, 't is te zeggen gemaats ;

18 ploegen, saméngestéld uit die beste" rijders' van' ver ih 'r ronde, zijn reeds ingeschreven; zoodat men zich aan een schoonen koers mag verwachten ; de prijzen der plaatsen zijn : Ju ceuiiemes, banken 5o cs, inbuu.i y5.es ; (zie programma op de 3e bladzijde)

1 2 3 4

Podsumowanie treści

Strona 1 - 24e Jaar

J i Uit de - Lieder avonden voor het volk - • * ; Uitgegeven door het Algemeen Nederlandsch Verbond Meilied. Qedfc&t Piet Van Assche. „ t Muziek v

Strona 2 - AU LOUVRE

MP*? \ Bladzijde- 4 Prijs der AANKONDIGINGEN, 4e bladzijde, p. vierkanten centimeter d. jaar, 1 Fr.; 1/2 jaar, 0,75;3 maanden, 0,50; 1 maand, 0,25; 1

Strona 3 - Breuken

NotariCele AANKONDIOINGBN 20centiemen den regeL — Kleine Aankondigingen (tót 5 regels), 1 Frank. — Prijskampen, 1 Frank. t Ctetrouwe Maldeghem van 30

Strona 4 - Bladzijde 2

Bladzijde 2 T GETROUWE verschijnt in twee nitgaven, eene den Vrijdag en eene den Zaterdag; beide onder dagteekeoing van den Zondag ' t Getrouwe M

Komentarze do niniejszej Instrukcji

Brak uwag

RHINO RW72 Instrukcja Użytkownika

Przeglądaj online lub pobierz Instrukcja Użytkownika dla Kosiarki RHINO RW72. 24e Jaar Nr 18 i - Gemeente Maldegem Instrukcja obsługi

Podsumowanie treści

Komentarze do niniejszej Instrukcji

Powiązane produkty i podręczniki dla Kosiarki RHINO RW72